Η παρούσα θλιβερή επετειακή συγκυρία ανάμεσα στην Α’ φάση (20 Ιουλίου) και Β’ φάση (14 Αυγούστου) της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974, σε συνδυασμό με τις πρόσφατες τουρκικές ενέργειες, καταδεικνύουν ότι ο τουρκικός επεκτατισμός είναι εγγενής, είτε με τον μανδύα του ισλαμοφασισμού, είτε με τον εθνικιστικό παροξυσμό των κεμαλιστών, και επιβεβαιώνεται το πλαίσιο δράσης του: οι τουρκικές επιδρομές επιχειρούνται σε περιπτώσεις συντριπτικής υπεροπλίας έναντι του αδύνατου θύματος, όπως Κύπρος, Ιράκ, Αφρίν της Συρίας, Λιβύη … Παρά τις πολλές αφορμές, το τουρκικό καθεστώς δεν επιδίωξε σύρραξη με την Ελλάδα, επειδή δεν διαθέτει υπεροπλία.
Αντιθέτως, μια γενική σύρραξη σήμερα με την ενισχυμένη Ελλάδα, με πιθανότερο μια τουρκική αποτυχία, θα ανοίξει κι άλλες εκκρεμότητες, με απρόβλεπτες επιπτώσεις εντός Τουρκίας.